POPÜLİZMİN ANAVATANI TÜRKİYE’DİR

Hükümetler vatandaşa kömür dağıtabilir… Gıda yardımı yapabilir.. Bunlar yasada var. Hükümetler bu yardımları yine vatandaşın verdiği vergilerle yapıyor.

AKP iktidarına kadar gelen hükümetler de istemiş olsalardı bu yardımları yaparlardı. Yapmadılar… Ancak AKP’de bu yardımları cebinden yapıyormuş gibi, halka iane veriyormuş gibi istismar ediyor… Bunun içindir ki CHP’nin programında vatandaşlık hakkı olarak yoksul olanlar aylık bağlanması ve aile desteği adı altında evdeki anaya maaş bağlanması gibi, halkı rencide etmeyecek projeler var.

Popülist politikalar halkı istismar etmektir.. AKP bütçeden altyapı yatırımı yapmıyor… Gereği kadar eğitim ve sağlık yatırımı yapmıyor… Buna karşılık, popülizm yapmak için, özelleştirme gelirleri ve vergi gelirlerini kullanıyor.
Popülizme karşı toplumsal tepkiler yetersiz kalıyor.

Demokrat Parti dinamitledi

DP, siyasette pervasız davrandı. Ocak – bucak başkanları adeta siyasi terör yaratıyordu. İş İnönü’yü taşlamaya kadar gitti. En büyük sorun, DP’nin yasal olmayan kartları idi… Adam kayırma ve taraf tutma, iktisat politikalarının önüne geçmişti. Rahmetli Menderes bunu “her mahallede bir milyoner yaratacağız” sözüyle açıklıyordu.

1950 yılından sonra , Merkez Bankası’na Türk Lirası yatıran ithalat yapıyordu. Dövizi Merkez Bankası buluyordu… İthalat vurguncuları çıktı… Sistem iki yılda tıkandı. Türkiye döviz sıkıntısına girdi.

Demokrat Parti, yetinmedi Milli Korunma Kanunu çıkardı… Ve piyasayı dinamitlemiş oldu.

Kâğıt ve demir tahsisleri

1963 – 1980 arasında, Türkiye’de dışa kapalı, ithal ekonomisine dayalı politikalar uygulandı… Bu politikalar da kriz getirdi… 1972 krizi yaşandı… 1974 petrol krizinden etkilendik. Ve nihayet 1980’e doğru Türkiye elli sente muhtaç oldu.

Planlı dönemde büyüme ve krizler içi içeydi.. Ancak dikkat çeken bu dönemde kullandığı eksi faizle sanayicinin spekülatif bir şekilde zengin olmasıydı… Daha önemlisi devlet elinden zenginler yaratılmasıydı .

Bu dönemde, demir çelik ve kâğıt tahsisleri, çok zengin yarattı. Torpilliler Hükümet’ten Seka’ya ait veya Karabük’e ait sübvansiyonlu fiyattan kâğıt ve demir tahsisleri alıyordu. Bu tahsisleri kapıda satıyor ve yüksek kârlar elde ediyorlardı.

Yatırım teşvikleri ve kredileri ise tam bir yolsuzluğa dönüşmüştü.

Devlet imtiyazları

1980 sonrasında , planlı dönemin aksine Türkiye dışa açık piyasa ekonomisine geçti… Bu dönemde de krizler durmadı.. Bu yakın dönemi hepimiz yaşadık .. Krizler daha sıklaştı. Bu dönemde de ekonomide yolsuzluk ve vurgunlar bitmedi.. Banka imtiyazları en çok bu dönemde verildi. Bugün bankların 50- 60 milyar dolar tutan ve milletin sırtına yüklenen zararlarının altında rasgele dağıtılan bu imtiyazlar var. Yatırım ve kredi teşvikleri tam bir yolsuzluğa dönüştü… Yarım kalan yatırımlar arttı.

Sonuç şudur: Türkiye’de son 57 yıldır, birbirinden çok farklı politikalar uygulandı… Buna rağmen kriz potansiyeli bitmedi. Bunun tek nedeni, siyasi iktidarların yolsuzluğu kullanacak bir ortam bulmalarıdır. Bizim halk yolsuzluğa tepki vermiyor. Bakıyorsunuz fakir bir belediye başkanı veya başkan yardımcıları sonunda Karun kadar zengin oluyor. Ancak politikada daha iddialı oluyor.

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir