YÜKSEKÖĞRENİMİ HARCIYORUZ…

1982 ‘de getirilen Yüksek Öğrenim Sistemi o günkü şartlara göre hazırlanmıştı. Bu sistem siyasi arenada çok istismar edildi. Tarafsız olması gereken bilimsel çalışmalar bile, siyasi iktidarların tercihlerine göre yapılmaya başlandı. 

Elbette, öğretim üyeleri içinde de sistemi istismar edenler oldu. Geçenlerde bir öğretim üyesini sordum… ‘’Haftada bir gelir ‘’dediler.

Yükseköğrenim, yalnızca okuyana fayda sağlamaz. Aynı zamanda topluma ve ülkenin kalkınmasına da fayda sağlar. Yani hem özel, hem de sosyal faydası var.

Geçen asrın ortalarında, eğitimin de aynen fabrika kurmak gibi bir yatırım olduğu anlaşıldı… Bütün ülkeler insana yatırım ‘’beşeri yatırım‘’ a ayrılan kaynakları arttırdı.


Özellikle, yükseköğrenimde teknik dallarda eğitilmiş işgücü, ekonomide verimliliğin artmasına, teknolojinin gelişmesine ve ülke kalkınmasında önemli bir işlev görmektedir.

İster devlet olsun isterse Vakıf Üniversitelerinde olsun, yükseköğrenim görmüş vasıflı iş gücünün maliyetini toplum karşılıyor. Vakıf üniversitelerine verilen imtiyaz ve desteklerin maliyeti de toplum tarafından karşılanıyor.

Bu yetişmiş –vasıflı ve hazır olan iş gücünün, başka bir ülkede çalışmak üzere dışarıya gitmesi, Türkiye’nin bir fabrika kurup, onu yabancı bir ülkeye bedava devretmesine benzer.

Bu anlamda Türkiye iyi yetişmiş beyinlerinin, yani beyin göçü yoluyla yaklaşık yarısını halen yine kaybediyor.

Beyin göçü bize katlamalı zarar veriyor…

Hazır bir yatırımı kaybetmiş oluyoruz…

Yetişmiş beyinlerin getireceği teknolojik buluşlardan, verimlilik artışından mahrum oluyoruz.

Yetişmiş beyinlerin yararlı olması için onlara çalışma ortamı yaratmak gerekir. Türkiye bu anlamda araştırma ve geliştirme (ar-ge) için en az kaynak ayıran ülkelerden birisidir.

Özel sektör her şeyi devletten beklediği için, Türkiye de toplam Ar-Ge harcamalarının da üçte birisini özel sektör, üçte ikisini devlet yapmaktadır. Avrupa da ise tersine üçte ikisini özel sektör yapmaktadır.

Yükseköğrenimde İnsan gücü Planlaması da yapılmıyor…

İnsan gücü planlaması, ülkenin ihtiyacına göre, piyasanın talebine göre, kalite ve vasıfta insan yetiştirmektir… Bu şartlarda hem verim artar… Hem de işsizlik azalır.

İnsan gücü planlamasını tek başına YÖK yapamaz. Zira, bugün yüksek öğrenimde işgücü arzı ve işgücü talebinin iyi belirlenmesi gerekir. Bunun içinde siyasi iktidarın, üretim – yatırım ve istihdam programının olması gerekir. AKP hükümetinin böyle bir yapısal dönüşüm veya sanayileşme programı yoktur. 

İnsan gücü planlaması yapılmadığı için bazı mesleklerde işgücü eksiği, bazı mesleklerde işgücü fazlası var. Söz gelimi, doktor eksiğimiz var… Buna karşılık mühendis fazlamız var.

Üniversite – Sanayi işbirliği de maalesef gelişmemiştir. 2547 sayılı yükseköğretim kanunu Üniversite – Sanayi işbirliğini geliştirmede yetersiz kalmıştır. Üniversite – Sanayi işbirliği rektörlerin ideolojik bakış açısına takılmaktadır. Bu güne kadar Üniversite- Sanayi işbirliğinde, ilerleme sağlanmamıştır. Başbakan, Üniversite Sanayi İşbirliğinin geliştirileceğini açıklamıştır. Bunun için yasal altyapı da düzenlenmelidir.

Öğretim üyelerinin maaşlarında iyileştirme yapıldı. Ancak temelde Yükseköğrenim sistemini sil- baştan düzenleyerek, sistemi bu günkü şartlara göre, Türkiye’nin kalkınmasında etkili bir araç haline getirmek zorundayız.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir