AZ GELİŞMİŞLİK KADER Mİ?

18 ve 19 asırlardaki vahşi kapitalizm sürecinde, emeğin aşırı sömürüsü nedeniyle fakir –zengin farkı açılmıştı. Dünyayı ve özellikle fakirleri kurtaracak arayışlar ortaya çıktı. Sosyalist sistem bu arayışlardan birisiydi.

Rusya, Çarlık döneminde çok sıkıntı çekti. Sanayileşmeye geçmişti , ancak demokrasi yoktu. 

 

 

Arkasından 70 yıl sosyalist  düzende kaldı. Durum değişmedi. Parti sekreterleri çarın sarayında yaşadılar. Üç kap yemek yediler. İşçiler ise  bir kap yemekle yetindiler.  1990’ sonrası Rusya’da   rejim değişti. Ne var ki  şimdi de durum değişmedi. Halen  demokrasi yok ve  üstelik demokrasinin istismarı var. Fakir yine fakir … Rusya da Devlet mallarına el koyanlar ise dünyanın sayılı zenginleri arasına girdi.

Çin’i komünizm kurtaramadı … Şimdi küreselleşme sürecinde daha iyi duruma geldi.  

Demek istediğim , bir toplumun kalkınması , rejimle olmuyor. İnsan faktörü , genetik özellikler , çevre ve iklim  sanki daha çok etkili oluyor.

Yunanistan ve Güney Kıbrıs , Avrupa Birliğine girerek , köşeyi döneceklerini zannettiler. Yunanistan’dan sonra şimdi Güney Kıbrıs’ta iflas bayrağını çekti. 

Dünya tarihinin en iddialı savı olarak Küreselleşmenin toplumsal refahı artıracağı öne sürüldü ve fakat bu gün dünyada fakir sayısı arttı.

Global Ekonomi, insanların  dünya kaynaklarından daha çok yararlanacağı bir düzen getirecekti. Bizim gibi gelişmekte olan ülkelerde bu düzenden pay alacaktı.

Uygulama tersine oldu. Otuz- kırk yılda bir ortaya çıkan ekonomik krizler , son yıllarda daha sıklaştı … Yani  krizler arasındaki  aralık daraldı. Sosyal refah’ ta aşınma ve yıpranma oldu. Afrika ve bazı gelişmemiş ülkelerde açlık sorunları daha görünür hale geldi.  Sektörel  dengeler bozuldu. Finans sektörü balon yaptı. 2008 ve 2009 yıllarında ABD’ de ve birçok gelişmiş ülkede finans sektörü devlet desteği ile kurtarıldı. Bu demektir ki diğer sektörlerden ve tüm tolumdan bu sektöre kaynak ve gelir transfer edildi.   Faktörel dengeler de bozuldu. Üretim faktörleri içinde emeğin dolaşımı sınırlandı. Yalnızca  sermaye , küreselleşme avantajından yararlandı.

AB’ de yaşanan borç krizi de , ortak para biriminin , bazı ülkeler tarafından çok rahat istismar edilebileceğini ortaya çıkardı.

Küreselleşme sürecinde Çin , Brezilya ve Hindistan da gözle görülür iyileşme oldu. Bu ülkeler küreselleşme sürecinde ulusal politikalar uygulayarak, küreselleşmenin  sömürüsüne açık  ekonomiler olmaktan kurtuldular. Ne var ki Çin’de işçilere  ayda 200 dolar vererek   Ürettiği  tekstili ABD’ye satıyor,  ABD işçilere  ortalama 4000 dolar vererek ürettiği çelik malzemeyi  Çin’e satıyor. Bu takastan kazanan  yine ABD oluyor. Üstelik Çin Merkez bankası stoku olan  ABD’ dolarını tekrar  ucuz faizle ABD’ hazine kağıtlarına yatırıyor. 

Türkiye de  ise , kısa vadeli sermaye girişinin cari açıktan daha fazla olması  toplumda bir  serap etkisi yarattı. Türkiye ithalata ve dış borca dayanan bir strateji ile son on yılda yüksek  büyüme oranlarını tutturdu. Buna karşılık Dış cari açığın finansmanı için , dış borç stoku arttı.

Türkiye net dış borç ödeyen ülke konumuna gelince , yurt dışına çıkan kaynakların GSYH ‘ya oranı  artacaktır. Bu oran  büyüme oranından  daha yüksek olursa , fakirleşme yaratacaktır. 

Global ekonominin Türkiye ye  getirdiği ikinci bir sorun , spekülatif fonların siyasi  ve sosyal yapıyı yozlaştırmasıdır. Siyasi oluşumlarda bu yozlaşman görünür boyuttadır. Bu fonlardan Soros’un ‘’ iktidarı da , muhalafeti de biz tayin ederiz ‘’ şeklindeki sözü meşhurdur.

2010- 2011 yıllarında artık uluslar arası kuruluşlar da , küreselleşmenin  getirdiği fakirleşme gerçeğine parmak basmaya başladı .  Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma  Örgütü( OECD )  2011 sonunda    açıkladığı raporda  da  dünyadaki gelir adaletsizliğinin  son 30 yılın en yüksek seviyesine ulaştığı vurgulandı.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.